KWIATOWE

Przeważają w nich nuty takich kwiatów, jak: jaśmin, róża, fiołek, tuberoza, narcyz, konwalia, bez, geranium, ylang-ylang. Spotyka się perfumy oparte zarówno na nucie jednego kwiatu, jak i na całych bukietach. Jest to grupa najbardziej liczna. Może być łączona z takimi składnikami jak aldehydy, a także z akcentami morskimi, drzewnymi czy zielonymi.

OWOCOWE

Podstawę tej grupy stanowią olejki eteryczne otrzymywane przez zimne tłoczenie owoców, takich jak: bergamotka, cytryna, pomarańcza, mandarynka, grejpfrut, a także kwiatów, np. pomarańczy. Są to zapachy świeże i lekkie, o charakterze odświeżającym, delikatnym, stymulującym i energetyzującym. W tej grupie najwięcej jest zapachów klasyfikowanych jako unisex lub sportowe.

ZIELONE

Grupują soczyste i świeże akordy zapachowe złożone z zielonych liści i traw. Kojarzą się ze sportem, wypoczynkiem na świeżym powietrzu.

Nuty zapachowe (fazy zapachu)

To zespół woni, które rozwijają się w czasie kontaktu pachnidła ze skórą. Koncepcja nut zapachowych opiera się na założeniu, że pewne substancje wchodzące w skład kompozycji perfum różnią się trwałością, czyli szybkością odparowywania. Większość współczesnych perfum komponuje się według trzynutowego układu. Struktura ta określa etap, na którym poszczególne składniki kompozycji stają się wyraźnie wyczuwalne w miarę rozwijania się zapachu, a następnie zanikają wskutek utleniania. Najpierw wyczuwamy nutę górną, nazywaną też nutą głowy, później środkową, tzw. nutę serca, a na końcu dolną, zwaną nutą bazy lub głębi.

Nuta głowy  - czyli nuta początkowa kompozycji. Można ją wyczuć tuż po naniesieniu perfum na skórę. To tzw. góra zapachowa, czyli substancje lotne, które najszybciej odparowują i znikają. Jest to wizytówka perfum, która towarzyszy otwarciu flakonu, pierwszy zapach, jaki się czuje, gdy ulotni się już alkohol. To właśnie ona wpływa na pierwsze wrażenie, wywołuje w nas pamięć zapachu i jego wspomnienie. To nuta najbardziej świeża i lekka. Utrzymuje się na skórze od kilkunastu minut do blisko pół godziny. 

Nuta serca - środek zapachu, dominujący temat, który charakteryzuje perfumy. Utrzymuje się na skórze przeważnie przez godzinę, dwie, choć w najlepszych gatunkowo perfumach nuta serca powinna być rozpoznawalna jeszcze po co najmniej czterech godzinach.

Nuta bazy - zwana także nutą podstawową lub tłem zapachu. W jej skład wchodzą utrwalacze, czyli substancje powodujące, że zapach dłużej utrzymuje się na skórze, a także komponenty dodające perfumom ciężkości. Te ostatnie sprawiają, że po rozwinięciu aromatycznego bukietu zapach utrzymuje się na skórze przez kilka godzin, a nawet kilka dni.

Kontakt

Perfumy Avon - Greatest Hits

Perfumy Avon

1. Pur Blanca EDT
2.Today EDP
3.Tomorrow EDP
4.Always EDP
5.50'S Glam EDT
6.Passion Dance EDT
7.Perceive EDP
8.Far Away EDP

ORIENTALNE

Grupa ta określana bardzo często jako zapachy ambrowe, zawdzięcza nazwę perfumom François Coty "Ambre Antique" z 1905 roku. Składają się na nią nuty delikatne, pudrowe, waniliowo- -słodkie, cynamonowo-korzenne oraz rodzynkowo-owocowe. Pochodzą z wyciągów z wanilii, balsamów roślinnych oraz żywic, takich jak: benzoe, tolu i labdanum (żywica fiołkowca). Zapachy należące do tej rodziny określane są jako zmysłowe, otulające, uwodzicielskie. Dominuje w nich akord słodko-korzenny, ciepły, bardzo trwały.

DRZEWNE

Główne składniki wyróżniające zapachy z tej grupy to ciepłe i bogate nuty drzewa sandałowego, drzewa gwajakowego, paczuli, czasem też wytrawne cedru czy wetiweru. Używane głównie w kompozycjach dla mężczyzn, ale ostatnio coraz częściej spotyka się je także w zapachach damskich. Do grupy zapachów drzewnych zaliczamy głównie wody toaletowe o spokojnym, skromnym i eleganckim charakterze, choć niektóre bywają stymulujące, sportowe i żywiołowe.

Jak stosować perfumy

Perfumy należy nanosić na te miejsca na skórze, które nie będą narażone na działanie promieni słonecznych, gdyż kontakt ze słońcem może sprawić, że zapach szybko się ulotni, a co gorsza, pozostawi po sobie trudne do usunięcia przebarwienia. Zwykle perfumuje się miejsca, gdzie tuż pod skórą pulsuje krew, czyli na przykład: przeguby dłoni (wewnętrzną stronę nadgarstków), zgięcia w łokciach i kolanach, dekolt, szczególnie przestrzeń między piersiami, szyję, skórę za uszami. Ciepło krążącej w żyłach krwi powoduje, że aromat harmonijnie łączy się z naturalną wonią skóry. Tempo parowania jest zależne od temperatury ciała i może różnić się nawet pomiędzy jedną a drugą ręką. U osób praworęcznych zapach z prawej ręki będzie parował szybciej, gdyż bardziej intensywny ruch mięśni powoduje lekko podwyższoną temperaturę. To, jak długo zapach się utrzymuje, zależy także od typu skóry - tłuste cery zachowują woń perfum lepiej niż suche. Efekt jest taki, że nawet jeśli dwie osoby będą używać tej samej wody, trwałość kosmetyku może okazać się różna.

Dobrym sposobem na przedłużenie trwałości pachnidła jest perfumowanie włosów, ponieważ łatwo chłoną i długo utrzymują zapachy. Niektóre z firm wprowadziły w tym celu, jako uzupełnienie istniejącej linii zapachowej, specjalne wody przeznaczone właśnie do włosów.

Historia perfum

Perfumy stosowano już w starożytności. Wówczas nie były to wyrafinowane kompozycje, ale raczej proste, naturalne zapachy uzyskiwane z roślin.
Nazwa perfumy pochodzi od łacińskiego „per fumum” - czyli „przez dym” i oznacza ofiarowanie bogom wonności przez polanie ołtarza aromatycznymi żywicami i ziołami. Zafascynowanie zapachami towarzyszyło ludziom od zawsze. Wierzono w ich tajemną moc, nadawano im znaczenie magiczne, przypisywano nadprzyrodzone działanie. Substancje zapachowe wytwarzane z naturalnych surowców znano już w starożytności. Ze względu na swą wysoką cenę stanowiły o bogactwie i prestiżu patrycjuszowskich domów.
Na Bliskim Wschodzie ambra była ceniona na równi ze złotem i niewolnikami. Pachnidła w darze ofiarowywano królom np. mirrę czy kadzidło. W 800r. p.n.e. królowa Saba podarowała wonności królowi Salomonowi. Przepisy na substancje zapachowe można w Talmudzie i Starym Testamencie. Starożytne cywilizacje rozkoszowały się zapachami na wiele różnych sposobów, każda z kultur miała do nich inne podejście. Mieszkańcy Egiptu po zażytej kąpieli obficie namaszczali swoje ciało pachnącymi olejkami lub maściami.
Chińczycy wkładali do pościeli saszetki z perfumowanym proszkiem, w koszach z brudną bielizną umieszczali korę z aromatycznych drzew, a w pokojach zapalali kadzidła. W Chinach, zwyczajem po przyjęciu stało się rozdawanie wychodzącym gościom kawałków impregnowanego papieru, który wcześniej nasączono kroplami jaśminowych perfum. Zapach ten miał niwelować skutki nadużycia wina. Perfumowane były również drukowane na jedwabiu chińskie pieniądze.
Zamożni Rzymianie uwielbiali otaczać się pięknymi przedmiotami. Przywiązywali dużą wagę nie tylko do ich wyglądu, ale także do ich zapachu. Ich komnaty przesączone były zapachem kwiatowych płatków, a materace w olbrzymich łożach, na których sypiali wypchane były płatkami róż.
Arabowie praktykowali metodę perfumowania różnych części ciała różnymi zapachami, po posiłku obmywali dłonie w perfumowanej i okadzonej wodzie, okadzali wnętrza swoich domów i meczetów by wypędzić złe duchy, wierzyli, że pachnąca osoba cieszy się opieką aniołów. Te zwyczaje kultywują do dziś.

Perfumeria w dzisiejszym tego słowa rozumieniu rozwinęła się w epoce Renesansu. Przybyła do Europy przez Wenecję ze Wschodu, ale pierwsze perfumy, których nazwę znamy pochodzą już z 1367roku. Była to „Eau de Reine de Hongarie” (woda królowej węgierskiej). Jak głosi legenda królowa otrzymała ich recepturę od tajemniczego pustelnika. W owym czasie sztuka perfumiarska miała po trosze status czarnej magii.

Dopiero wiek XIX przyniósł rozwój perfumerii z prawdziwego zdarzenia. Stało się to w roku 1828, gdy Pierre Francois Pascal Guerlain otworzył swą firmę w Paryżu, która istnieje do dziś i jest prowadzona przez kolejnych członków rodziny. W tym czasie perfumeryjni potentaci masowo produkowali olejki naturalne z własnych plantacji.

Pod koniec ubiegłego stulecia nastąpił przewrót w przemyśle perfumiarskim. Było nim wyprodukowanie substancji zapachowych na drodze syntezy chemicznej, co spowodowało łatwy dostęp do surowców, ale także znaczny spadek cen perfum. Nie znaczy to jednak, że straciły na swojej popularności.

W 1921 roku Ernest Beaux, chemik pracujący dla Coco Chanel jako pierwszy zastosował substancję chemiczną do utrwalenia aromatu naturalnych olejków. Zmieszał octan benzylu z ekstraktem jaśminowym i otrzymał perfumy, które nie wietrzeją. Przewidując znaczenie aldehydów (związki organiczne) dla stworzenia perfum zupełnie innych, próbował kilka razy sporządzić odpowiednią kompozycję. Przy piątej próbie powstały słynne Chanel No 5. Coco nie od razu wprowadziła swój zapach No 5. Zaczęła od spryskiwania własnej pracowni, a kiedy klienci pytali co tak ładnie Pachnie, ofiarowywała im flakonik. W momencie, gdy już cały Paryż chciał mieć ten zapach, mademoiselle ogłosiła światu rewolucyjne pachnidło.

Polecane strony o tematyce Avon
www.avon.sklep.pl
www.avon-info.pl
www.avon-kosmetyki.com.pl
www.perceive.pl
www.incandessence.pl